کودک بیش فعال من! بیش فعالی در کودکان چگونه رخ می دهد ؟

بیش فعالی ( adhd)  در کودکان: 

بیش فعالی در کودکان، نشانه ها، دلایل و درمان.

بیش فعالی در کودکان چیست ؟ 

اختلال بیش فعالی نقص توجه ، در کودکان یک تفاوت در رشد مغز است که می تواند بر توانایی تمرکز و خودکنترلی آنها تاثیر بگذارد. این بیماری یکی از شایع ترین اختلالات مغزی در کودکان است که تقریباً 10 درصد از کودکان را در ایالات متحده تحت تأثیر قرار می دهد، در حالی که این اختلال اغلب در کودکان تشخیص داده می شود، ADHD می تواند تا بزرگسالی ادامه یابد. 

نشانه های بیش فعالی در کودکان : 

نشانه های adhd  از کودکی به کودک دیگر متفاوت است.

اما بیشتر کودکان تمایل دارند ترکیبی از این علائم کلیدی را نشان دهند: 

بی توجهی : کودک شما ممکن است در توجه کردن مشکل داشته باشد یا به راحتی حواسش پرت شود.

تکانشگری : کودک شما بدون فکر کردن رفتار می کند، مثلاً حرف دیگران را قطع می کند.

بیش فعالی : کودک شما دائماً در حال حرکت است، بیش فعال است یا بیش از حد صحبت می کند.

نشانه های بیش فعالی و تکانشگری عبارتند از : 

بی قراری

به هم ریختگی

ثابت نشستن برای کارهای ارام برایشان مشکل است

دویدن و بالا رفتن در زمان های نامناسب

مختل کردن یا زیاد صحبت کردن

مشکل در منتظر ماندن برای نوبتشان

نشانه های بی توجهی عبارتند از : 

مشکل در به اتمام رساندن وظایف

از دست دادن چیزها در غالب موارد

فراموشی 

پرت شدن حواس و منحرف شدن به اسانی

اشتباهات از سر بی دقتی 

به نظر می رسد گوش نمی دهد

شما ممکن است قبل از اینکه نشانه های تکانشگری و بی توجهی را ببینید متوجه نشانه های بیش فعالی شوید.

نشانه های adhd در کودکان نوپا :

در حالی که بیشتر متخصصین قادر به تشخیص ADHD تا سن چهارسالگی نیستند بعضی از کودکان نشانه های بیماری را قبل از این سن از خود بروز می دهند. بسیاری از نشانه های ADHD شبیه به رفتارهای معمول کودکان نوپاست. اما چند نشانه بالقوه وجود دارد که نشان می دهد فرزند نوپای شما ممکن است ADHD داشته باشد. 

-آنها اغلب در پیش دبستانی یا مهد کودک دچار مشکل می شوند.

-رفتار آنها با اکثر بچه های هم سن متفاوت است.

انواع ADHD دوران کودکی

علائم کودک شما تا حد زیادی تعیین می کند که کدام یک از سه نوع اصلی ADHD را دارد:

عمدتا از نوع بیش فعال و تکانشی : کودکان هم رفتار بیش فعال و هم تکانشی از خود نشان می دهند.

عمدتا نوع بی توجه: قبلاً به این اختلال نقص توجه (ADD) می گفتند. کودکانی که این علائم را دارند در توجه کردن مشکل دارند. ممکن است علائم آنها را به سرعت نوع اول متوجه نشوید.

نوع ترکیبی (بی توجه و بیش فعال / تکانشی): کودکان مبتلا به این نوع ADHD علائم متعددی از دو نوع اول دارند. این شایع ترین شکل ADHD است. 

دلایل ADHD در کودکان : 

متخصصان به طور دقیق دلیل ADHD را نمی دانند. اما این طور به نظر می رسد که ADHD در خانواده ها اتفاق می افتد. از هر چهار کودک مبتلا به ADHD یکی از آنها والدینی مبتلا به این اختلال را دارد.

تحقیقات نشان میدهد کودکان مبتلا به ADHD تفاوتی هایی دارند که در زیر به ان اشاره شده : 

• تفاوت هایی در نواحی از مغز که مسولیت کنترل مهارتهای اجتماعی، حرکتی و توجه را دارند.
• مواد شیمیایی که ارتباطات را در مغز کنترل می کنند.

کارشناسان همچنین بر این باورند که مغز کودکان مبتلا به ADHD دیرتر از مغز کودکان بدون این بیماری بالغ می شود.

مطالعات هیچ مدرکی مبنی بر اینکه ADHD می تواند ناشی از موارد زیر باشد پیدا نکرده است:

قند

واکسن ها

فرزندپروری ضعیف

تلویزیون یا بازی های ویدیویی

بیش فعالی/ نقص توجه در کودکان : عوامل خطر

دانشمندان همچنین در حال مطالعه هستند که آیا این موارد با شانس بالاتر ADHD در کودکان مرتبط است یا خیر:

مصرف الکل یا تنباکو در دوران بارداری

تولد زودرس

آسیب مغزی

قرار گرفتن در معرض خطرات محیطی خاص در دوران بارداری (مانند سرب)

وزن کم هنگام تولد

اغلب چه زمانی ADHD خود را در کودکان نشان می دهد:

از هر ده کودک یک نفر در ایالات متحده تشخیص ADHD دریافت می کند.

پسرها دو برابر بیشتر از دختران تشخیص این بیماری را می گیرند. بعضی از محققین فکر می کنند چون دختران معمولا ADHD  از نوع نقص توجه را دارند کمتر از بیش فعالی و تکانشگری تشخیص داده می شوند. 

از هر ده کودک مبتلا به ADHD شش تای انها اختلالات روانی، هیجانی و رفتاری دیگر را نیز دارند. 

ای دی اچ ادی در کودکان : تشخیص

برای ADHDیک تست ساده وجود ندارد.

دکتر یا متخصص شما بر اساس ازمون های جسمی، تاریخچه پزشکی و نشانه های کودک تشخیص گذاری می کند. 

اگر کودک شما تمام شرایط زیر را داشته باشد، ممکن است تشخیص ADHD را دریافت کند : 

-کودک حداقل شش نشانه از نشانه های ADHD را دارد از قبیل بی قراری زیاد و به راحتی بهم ریخته شدن.

-نشانه ها برای شش ماه یا بیشتر ادامه پیدا کند.

-این علاعم در یک موقعیت یا بیشتر مانند خانه، مدرسه و یا محیط های اجتماعی باعث ایجاد مشکلاتی برای کودک می شود.

-نشانه ها قبل از دوازده سالگی شروع می شوند.

درمان ADHD کودکی : 

مطالعات نشان می دهد که درمان طولانی مدت با ترکیبی از رفتار درمانی و داروها بهتر از دارو به تنهایی کار می کند.

برای کودکان زیر 6 سال، رفتار درمانی توصیه می شود. با افزایش سن، پزشک ممکن است داروها را نیز تجویز کند.

درمان های رفتاری برای کودکان مبتلا به ADHD : 

یک درمانگر یا مشاور می تواند تکنیک هایی را به کودکان آموزش دهد تا به آنها کمک کند رفتارهای خود را بهتر مدیریت کنند. آنها همچنین می توانند مهارت هایی را به والدین آموزش دهند تا به آنها در مدیریت رفتار فرزندانشان کمک کند. این شامل:

ایجاد ساختار بیشتر و انتظارات روشن

روال های تشویقی

پاداش دادن به رفتارهای خوب و دلسرد کردن رفتارهای منفی

 برای کمک به کودکان در سن مدرسه نیز می توان از راه های زیر استفاده کرد : 

مدیریت زمان

سازمان دهی

برنامه ریزی

آموزش مهارت های اجتماعی شکل دیگری از درمان ADHD است که ممکن است برای کودک شما مفید باشد. این به آنها رفتارهایی را آموزش می دهد که به آنها در توسعه و حفظ روابط اجتماعی کمک می کند.

درمان دارویی برای ADHD در کودکان

دسته ای از داروها به نام محرک های روانی (یا گاهی اوقات فقط محرک ها) یک درمان موثر برای بسیاری از کودکان مبتلا به ADHD است. این داروها به کودکان کمک می کنند تا افکار خود را متمرکز کنند و حواس پرتی را نادیده بگیرند. برخی از داروهای غیر محرک نیز به روش های مشابهی برای درمان ADHD عمل می کنند. برخی از داروهای محرک عبارتند از:

آمفتامین‌ها، مانند دکستروآمفتامین (دکسدرین)، دکستروآمفتامین-آمفتامین (Adderall XR، Mydayis) و لیسدگزامفتامین (Vyvanse)

متیل فنیدات، مانند دگز متیل فنیدات (فوکالین) و متیل فنیدات (کنسرتا، دیترانا، ریتالین).

بسیاری از داروهای ADHD به شکل‌های کوتاه‌اثر (با رهش فوری)، طولانی‌اثر و میان‌اثر (بین کوتاه و طولانی) در دسترس هستند.

ممکن است مدتی طول بکشد تا شما و پزشکتان بهترین دارو، دوز و برنامه را برای کودک مبتلا به این بیماری پیدا کنید. و داروها برای همه کودکان مبتلا به ADHD موثر نیستند.

داروهای ADHD گاهی اوقات عوارض جانبی مانند سردرد یا کاهش اشتها دارند. اما معمولاً عوارض جانبی خفیف هستند و طولانی نیستند.

درمان های جایگزین

هیچ درمان جایگزینی برای کمک به تسکین علائم ADHD ثابت نشده است. اما برخی از افراد مزایای زیر را گزارش می دهند:

یوگا: این شکل ملایم ورزش می تواند به کودک شما کمک کند تا آرام شود و نظم و انضباط را بیاموزد. برخی از استودیوهای یوگا کلاس هایی را به طور خاص برای کودکان برگزار می کنند.

مراقبه: چه آنها این کار را با یک مربی یا از طریق یک دستگاه انجام دهند، این ممکن است به کودک شما کمک کند تا احساس آرامش بیشتری داشته باشد.

آموزش نوروفیدبک: در این نوع آموزش، کودک شما بر روی یک کار تمرکز می کند در حالی که پزشک با استفاده از الکتروانسفالوگرافی (EEG) فعالیت مغز او را اسکن می کند. آنها از بازخورد دستگاه استفاده می کنند تا به کودک کمک کنند از زمانی که تمرکز خود را از دست می دهند آگاه شود.

کدام درمان برای کودک من مناسب تر است ؟ 

هیچ درمانی به تنهایی برای کودک مبتلا به ADHD مناسب نیست. دکتر شما بر روی نیازها و تاریخچه کودک شما متمرکز میشود و بهترین راه حل را برای درمان کودک شما پیدا می کند.

برای مثال، درمانی که عوارض جانبی برای فرزند شما ایجاد می کند، ممکن است انتخاب اشتباهی باشد. اگر کودک مبتلا به ADHD دارای اضطراب یا افسردگی نیز باشد، درمان ترکیبی از دارو و رفتار درمانی ممکن است بهترین باشد.

حدود 3 کودک از هر 4 کودک مبتلا به ADHD در ایالات متحده برای بیماری خود تحت درمان قرار می گیرند. محققان دریافتند که:

حدود 30 درصد از داروها به تنهایی برای درمان استفاده می کنند.

حدود 15 درصد به تنهایی درمان رفتاری را دریافت می کنند.

حدود 32٪ هم داروها و هم درمان رفتاری را برای ADHD خود دریافت می کنند.

نقش کودک در درمان : 

وقتی کودک شما به اندازه کافی بزرگ می شود باید نقش فعالی در مدیریت نشانه هایش داشته باشد.

باید اینطور باشد که : 

• در جلسات ملاقات با دکتر سوال بپرسند و نظریاتشان را مطرح کنند.
• نقش فعالی در مصرف به موقع داروها داشته باشند.
• در مورد هر تصمیم گیری ویژه برای برنامه های کلاسی شان کمک کنند.

عوارض ADHD در کودکان

ADHD بدون درمان می تواند منجر به عوارض مادام العمر شود. این شامل:

اختلال مصرف مواد

مشکل در گرفتن و حفظ شغل

اختلالات اشتها

سایر مشکلات سلامت روان مانند افسردگی یا اضطراب

روابط ناپایدار

عملکرد تحصیلی ضعیف

رفتارهای مخاطره آمیز که می تواند منجر به تصادفات اتومبیل یا مشکلات قانونی شود

مشکلات خواب

انظباط و ADHD در کودکان : 

کودکان مبتلا به adhd  نیاز به نظم در زندگیشان دارند و این به دلیل اینست که تنظیم رفتار برای انها مشکل است. این بدان معناست که باید مرزهای مشخصی برای رفتارهای قابل قبول و غیر قابل قبول وجود داشته به همان اندازه که پاداش برای رفتارهای خوب وجود دارد. 

بازخورد مثبت مهم است، زیرا رفتار آنها زمانی که بیشتر تعاملات آنها با بزرگسالان منفی باشد می تواند مخرب تر شود. از دست دادن عصبانیت می تواند اوضاع را بدتر کند. و هر چه بیشتر به آن متوسل شوید، تنبیه کمتر مؤثر می شود.

انتظارات شفاهی و نوشتاری ایجاد کنید: برای مثال، نموداری را درست کنید که مسئولیت‌های فرزندتان و قوانین خانه در ان فهرست شده.

فورا پاداش‌هایی مانند زمان بازی یا ستاره‌های طلایی را که می‌توان برای جوایز گرفت را ، دریافت کنید. از آنجایی که بچه‌های مبتلا به ADHD با برنامه‌ریزی برای آینده مشکل دارند، برای مثال، ارائه یک دوچرخه جدید برای یک سال نمره خوب ممکن است کارساز نباشد.

در مورد پیامدها شفاف باشید و فوراً آنها را اجرا کنید : اما این کار را با آرامش انجام دهید. تنبیه کودک در گرمای ناامیدی یا عصبانیت به خوبی کار نمی کند و باعث ایجاد احساسات بد برای هر دوی شما می شود.

حتی زمانی که نیاز به اصلاح رفتارشان دارید، حمایت کنید و آنها را تشویق کنید: بسیاری از کودکان مبتلا به ADHD نسبت به انتقاد حساس هستند.

رژیم غذایی برای ADHD در کودکان

شواهد علمی کمی وجود دارد که نشان دهد هر غذا یا رژیم غذایی خاصی می تواند به ADHD کمک کند. اما ما می دانیم که یک رژیم غذایی سالم و متعادل به عملکرد خوب بدن و مغز کودک کمک می کند. و از آنجایی که داروهای ADHD می توانند اشتها را کاهش دهند، کودکانی که این داروها را مصرف می کنند ممکن است برای خوب غذا خوردن مشکل بیشتری داشته باشند.

در حالی که برخی مکمل های ویتامین یا مواد معدنی ممکن است علائم را در کودکانی که فاقد این مواد مغذی هستند بهبود بخشد، هیچ مدرکی وجود ندارد که بتواند به دیگران کمک کند. قبل از دادن مکمل غذایی به فرزندتان با پزشک خود صحبت کنید.

مدیریت ADHD در کودکان

گروه‌های حمایتی و آموزش مهارت‌های والدین می‌توانند به شما کمک کنند تا در مورد ADHD و نحوه تربیت فرزند مبتلا به این بیماری اطلاعات بیشتری کسب کنید.

به طور کلی، در اینجا چند نکته برای کمک به کودک مبتلا به ADHD وجود دارد:

سعی کنید مطمئن شوید که کودک شما به اندازه سن خود می خوابد.

مراقب علائمی باشید که نشان می دهد فرزندتان ممکن است تحت استرس یا تحریک بیش از حد باشد و مداخله کنید.

زمان بازی و سایر تعاملات اجتماعی را کوتاه نگه دارید تا به فرزندتان کمک کنید کنترل خود را حفظ کند.

ورزش منظم (30-60 دقیقه در روز) به بسیاری از کودکان مبتلا به ADHD کمک می کند تا برخی از علائم خود را مدیریت کنند.

زمینه را برای موفقیت بلندمدت آماده کنید

با رشد کودکان مبتلا به ADHD، آنها باید یاد بگیرند که چگونه به تنهایی موفق شوند. برای شروع آنها در مسیر استقلال:

روی نقاط قوت آنها تمرکز کنید. از آنجایی که کودکان مبتلا به ADHD اغلب روی کارهایی که در انجام آنها مشکل دارند، تمرکز می کنند، پس از آن تشویق کنید که برای کارهایی که به خوبی انجام می دهند، وقت بگذارند، چه هنر، ریاضی یا ورزش. وقت گذاشتن برای چیزهایی که در آنها مهارت دارند، عزت نفس را افزایش می دهد و به آنها کمک می کند تا نقاط قوت خود را درک کنند.

بر سازماندهی تاکید کنید. از سنین پایین به کودک خود کمک کنید تا ابزارها و عاداتی را پیدا کند که بعداً بتواند از آنها استفاده کند، مانند:

برنامه ریزی و چک لیست ها

پیام‌های متنی و یادآوری‌های رایانه، وقتی به سن کافی برای استفاده از تلفن همراه و رایانه رسیدند

مدیتیشن برای کمک به آنها در نشستن در محیطی آرام

به جای قطع کردن حرف دیگران، منتظر مکث در مکالمات باشید

کمک بگیر. مطمئن شوید که فرزندتان می داند که یافتن کمک یک حرکت هوشمندانه است، نه نشانه ضعف. این ممکن است شامل موارد زیر باشد:

کار با معلم خصوصی

رفتن به مرکز نویسندگی مدرسه یا استفاده از منابع دیگر

داشتن جلسات با مربی ADHD

پیش آگهی ADHD دوران کودکی

برای حدود 7 نفر از هر 10 کودک، علائم ADHD تا نوجوانی و اوایل بزرگسالی ادامه دارد. تا سن 25 سالگی، علائم در 16٪ از آنها کاهش می یابد، در حالی که 9٪ از کودکان دیگر اصلاً علائمی ندارند. اما برای حدود 35٪ تا 65٪ از کودکان، ADHD یک بیماری مادام العمر است.

آیا ADHD در کودکان قابل درمان است؟

هیچ درمانی برای ADHD وجود ندارد، اما با درمان مناسب، علائم را می توان کنترل کرد. در حالی که همه داروها برای هر کودک موثر نیستند، داروهای محرک خاصی نشان داده اند که علائم ADHD را در کودکان حدود 70 تا 80 درصد کاهش می دهند.

در مورد ADHD در کودکان چه انتظاری باید داشت

با درمان مناسب، چشم انداز بلندمدت بیشتر کودکان مبتلا به ADHD مثبت است. برخی یاد می گیرند که با علائم خود آنقدر خوب کنار بیایند که تا بزرگسالی دیگر واجد شرایط تشخیص ADHD نیستند.

برای دیگران، ADHD یک عمر باقی می ماند. اما با درمان و مدیریت علائم، بسیاری از آنها زندگی سالم و رضایت بخشی دارند.

ADHD همچنین می تواند جنبه های مثبتی داشته باشد، مانند:

انرژی بالا

خلاقیت

توانایی تمرکز شدید (فوق تمرکز) روی چیزهایی که واقعاً به آنها علاقه دارید.

بیماری های مشابه ADHD در کودکان: 

چندین بیماری دیگر علائمی مشابه علائم ADHD در کودکان دارند. و بسیاری از آنها بیشتر احتمال دارد بر کودکانی که ADHD نیز دارند تأثیر بگذارند. انها شامل موارد زیر هستند : 

ناتوانی های یادگیری مانند نارساخوانی (مشکلات خواندن) یا دیسگرافی (مشکلات نوشتن)

اختلالات خلقی مانند افسردگی یا اختلال دوقطبی

اختلالات اضطرابی

اختلالات زبان، که در آن کودکان در بیان خود یا درک دیگران مشکل دارند

اختلالات رفتاری مانند اختلال سلوک یا اختلال نافرمانی مقابله ای (ODD)، که در آن کودک اغلب عصبانی، نافرمانی یا پرخاشگر است.

سخن اخر : 

کودکان مبتلا به ADHD مشکلاتی در تمرکز و توجه دارند که ممکن است تمام زندگی آنها ادامه داشته باشد. اما درمان، سبک زندگی سالم و حمایت والدین می تواند به آنها در مدیریت علائم کمک کند. با ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی و معلمان فرزندتان همکاری کنید تا بهترین راه حل را برای آنها بیابید.

منبع : webmed

بیشتر بخوانید :

اختلال نقص توجه و بیش فعالی چیست ؟

کاری از گروه ترجمه تیم بایپولار پرشین

ReplyForwardAdd reaction