هشت علامتی که نشان می دهد کودک شما ممکن است مبتلا به اختلال دوقطبی باشد

اولین قدم در تشخیص اختلال دو قطبی، ارزیابی توسط یک روانپزشک کودک و یا نوجوان است. در اینجا هشت نشانه ای که می تواند هشداری برای ملاقات با یک متخصص سلامت روان باشد اورده شده است.
این اختلال دوقطبی است ؟

فرزندپروری هم پاداش دهنده و هم دشوار است، و وظایف ما به عنوان مراقب در قبال کودکان یا نوجوانان با یادگیری، رشد و بلوغ آنها تکامل می یابد. یکی از ابتدایی ترین وظایف ما به عنوان والدین و مراقبان در مقابل فرزندانمان اولویت قرار دادن سلامت و رفاه انهاست.

هنگامی که آنها خوب نیستند، تشخیص مشکل، جستجوی درمان مناسب، ارائه بهترین مراقبت های بعدی ممکن و آموزش آنها در مورد چگونگی برداشتن گام های متناسب با سن برای خودمراقبتی بر عهده ماست.

ارزیابی یک بیماری جسمی و یا اختلال مزمن ممکن است نسبت به شناخت و جستجوی تشخیص ها برای اختلالاتی که در ابتدا بر روی ذهن و هیجانات تاثیر می گذارند کمتر پیجیده باشد.
در مورد اختلالات خلقی پیدا کردن بهترین راه برای ثبات معمولا چالش برانگیز است به ویژه وقتی کودکمان با نشانه های درهم پیچیده ای مثل تغییرات خلقی متناوب، افسردگی ناتوان کننده، اضطراب، اختلالات خواب، خشم و تغییرات شدید در انرژی و فعالیت رو به رو هستند.

باتوجه به همه ی صحبت ها، تشخیص نشانه های اختلال دو قطبی، بر اساس فازهای مانیا، هایپومانیا و افسردگی شبیه به تشخیص ان در بزرگسالان است.
اگرچه تشخیص در کودکان و نوجوانان با تغییرات خلقی معمول و اختلالات روانپزشکی رایج که همپوشانی دارند کار پیچیده ای است.علاوه بر اینها درهم امیختگی نشانه های مانیا و افسردگی در کودکان و نوجوانان رایج تر است، همانطور که تغییر در “قطب” (یعنی جهت) بین علائم شیدایی و افسردگی رایج است.

در اینجا، ما 8 علامت کلیدی نگران کننده را که ممکن است نشان دهنده وجود اختلال دوقطبی در کودکان و نوجوانان باشد، برجسته می کنیم. شناسایی زودهنگام این شاخص‌ها می‌تواند به فرزندان ما کمک کند تا در مواقعی که به آن نیاز دارند، حمایت مناسب را دریافت کنند.

1. فاز مانیا :

براساس اکادمی روانپزشکی کودک و نوجوان امریکا، بعضی از نشانه هایی که کودک شما در فاز مانیا ممکن است تجربه کند عبارتند از : عزت نفس بالای غیرواقعی، از قبیل احساس داشتن نیروهای ابرقهرمانی خاص، افزایش انرژی و کاهش احتیاج به خواب، با مقدار کمی خواب برای روزهای متمادی بدون احساس خستگی بیدار هستند، تفکر سریع ( به عنوان پرواز ایده ها نیز شناخته می شود) ، سخنرانی اجباری، تمایل به رابطه جنسی و مسائل جنسی و رفتارهای پر خطر تکرار شونده.

هنگامی که یک کودک یا نوجوان ترکیبی از این علائم را با هم تجربه می کند، و آنها با رفتار و تصمیماتی که نامشخص و/یا مخاطره آمیز هستند در ارتباط هستند، مهم است که به دنبال ارزیابی به موقع باشید.

2. فاز افسردگی :

بر اساس گفته های انجمن روانپزشکی کودک و نوجوان، فازهای افسردگی در کودکان و نوجوانان با انرژی پایین، تحریک پذیری مداوم، تمرکز پایین و کاهش لذت نسبت به فعالیت های مورد علاقه، کاهش اشتها یا تغییر اساسی در عادات غذایی، شکایت از بیماری های جسمی( از قبیل دل درد و سردرد) و گاهی اوقات افکار مرگ خود را نشان می دهند. هر کدام از این نشانه ها به تنهایی می توانند هشدار دهنده باشند و باید به طور موثر تشخیص داده شده و درمان شوند. گزینه های متعددی برای درمان وجود دارد از قبیل دارو درمانی، روان درمانی، ورزش و تغییرات دیگر در سبک زندگی یا ترکیبی از گزینه های دیگر. وقتی کودک نشانه های متعددی از افسردگی چه اختلال دوقطبی چه افسردگی را نشان می دهد ، ضروری است در برابر اشتیاق برای از بین بردن این علائم به عنوان یک فرد جوان دراماتیک یا هورمونال مقاومت کنید. افسردگی یک اختلال سلامت مبتنی بر مغز است که واقعی است و برای مدیریت آن نیاز به مراقبت حرفه ای دارد. ر واقع، طبق یک تحلیل قدیمی‌تر منتشر شده در The Lancet، افسردگی عامل اصلی ناتوانی عملکردی در جوانان 10 تا 24 ساله در سراسر جهان است. علاوه بر این، توجه به این نکته مهم است که خودکشی دومین عامل مرگ و میر در نوجوانان و جوانان در ایالات متحده است و افسردگی، به ویژه اگر درمان نشود، یک عامل خطر عمده برای خودکشی است.

3.عصبانیت ، تحریک پذیری و خشم :

همه کودکان به طور دوره ای عصبانی می شوند و عصبانیت شدید و تحریک پذیری یکی از رایج ترین دلایل مراجعه به مراقبت های بهداشت روان در کودکان است. اختلالات روانپزشکی متعددی در کودکان و نوجوانان وجود دارد که با خشم و تحریک پذیری مرتبط است از جمله اختلالات اضطرابی، اختلالات رفتاری تخریبی و اختلالات خلقی. تحریک پذیری شدید هم نشانه افسردگی و هم مانیاست، و کودکان و نوجوانانی که مبتلا به اختلال دوقطبی هستند بیشتر احتمال دارد که حتی زمانی که فازهای افسردگی و مانیا را تجربه نمی کنند تحریک پذیری و نوسانات خلقی شدید داشته باشند. به ذهنتان بسپارید که حتی وقتی خشم و تحریک پذیری شدید باشند به تنهایی دلیل کافی برای تشخیص اختلال دوقطبی نیستند. ارزیابی علائمی که قبلا ذکر شد می تواند به تعیین اینکه آیا خشم و عصبانیت با اختلال دوقطبی مرتبط هستند یا نه کمک می کند. ارزیابی دقیق تشخیصی برای تعیین اینکه کدام رویکرد درمانی برای رفع تحریک پذیری باید اتخاذ شود، مهم است. گزینه ها شامل درمان فردی، خانواده درمانی و داروها می باشد.

4.نوسانات شدید در خلق و خو، تناوب سریع و حالت های مختلط :

کودکان مبتلا به اختلال دوقطبی بیشتر احتمال دارد تغییرات در خلق قطبی، رفت و برگشت بین خلق افسرده، هایپومانیا و مانیا را در یک زمان کوتاه حتی در یک روز تجربه کنند. اپیزودهای خلقی که شامل تغییرات خلقی سریع و متناوب و یا ترکیبی مداوم از نشانه های افسردگی و مانیا به طور همزمان می باشد به عنوان حالت های مختلط تعریف می شود و مدیریت آن مشکل است. فراوانی سیکل خلقی و حالت های خلقی یکی از ویژگی های متمایز اختلال دوقطبی در کودکان و نوجوانان است. در یکی از بزرگترین تحقیقات اینده نگر بر روی کودکان و نوجوانان مبتلا به اختلال دوقطبی و منتشر شده در ارشیو روانپزشکی عمومی ، محققان فراوانی حالت های خلقی را در جمعیت جوانان مشابه مورد مقایسه قرار داده و مطالعه کردند. محققان متوجه شدند هنگامی که کودکان و نوجوانان مبتلا به اختلال دو قطبی به همان اندازه بزرگسالان حالات مانیا و افسردگی را دارند، سیکل های خلقی و حالات مختلط را بیشتر تجربه می کنند.

5.مشکلات خواب :

به مانند بزرگسالان، کودکان و نوجوانان مبتلا به اختلال دوقطبی، نسبت به جمعیت مشابه که دارای بیماری نیستند، مشکلات بیشتری را در خوابیدن تجربه می کنند.
این مشکلات شامل سختی در به خواب رفتن، بی قراری در خواب، کابوس و سردرد های صبحگاهی می باشد. این مشکلات خواب برای افرادی که افسردگی و تغییرات هیجانی سریع دارند سخت تر است. در پژوهشی که در سال دوهزار و بیست در روانپزشکی منتشر شد بر روی مشکلات خواب در کودکان و نوجوانان مبتلا به اختلال دوقطبی در دوره های مانیا و افسردگی تمرکز شده است. جالب توجه است که محققان در مقایسه با دوره‌های شیدایی در این آمار جمعیتی، افزایش وقوع شب ادراری در طول دوره‌های افسردگی را مشاهده کردند.
یک پژوهش دیگر که در اکادمی کانادایی روانپزشکی کودک و نوجوان در سال دوهزار و بیست و دو منتشر شده متوجه شده است که کودکان و نوجوانان مبتلا به اختلال دوقطبی به طور کلی به نسبت افراد غیر مبتلا مشکلات خواب بیشتری را تجربه می کنند. برای درک بیشتر این موضوعات به تحقیقات بیشتری نیاز است.

6.ارتباطات خانوادگی:

در صورتی که والدین و خواهر و برادر به اختلال دوقطبی مبتلا باشند احتمال ابتلا به این اختلال افزایش می یابد. اما نقش ژن ها قطعی نیست، و اکثریت قریب به اتفاق کودکان خانواده هایی با سابقه اختلال دوقطبی هرگز به این بیماری مبتلا نمی شوند. با این حال، طبق یک مطالعه طولی که در JAMA Psychiatry در سال 2022 منتشر شد، کودکان خانواده‌های مبتلا به اختلال دوقطبی دارای نرخ بالای اختلال بیش‌فعالی کمبود توجه (ADHD)، اضطراب و افسردگی هستند.

داروهایی که برای درمان این بیماری‌ها استفاده می‌شوند، گاهی اوقات می‌توانند باعث یک دوره شیدایی شوند، به ویژه اگر سابقه خانوادگی اختلال دوقطبی وجود داشته باشد. آگاهی از تشخیص‌های روان‌شناختی مختلف در خانواده نزدیک خود و نسل‌های قبلی می‌تواند به شما کمک کند تا تشخیص دهید که آیا شما و فرزندانتان در معرض خطر ابتلا به اختلالات خلقی یا سایر بیماری‌های روانپزشکی هستید یا خیر، و می‌تواند به انتخاب و نظارت بر درمان کمک کند.

کودکانی که والدینشان مبتلا به دوقطبی تشخیص داده شده ممکن است علائم اولیه این اختلال را نشان دهند، مانند نوسانات خلقی، شادی یا عصبانیت مختصر، افسردگی، مشکل در توجه و مشکلات کنار آمدن با دیگران.

7.تغییرات در مدرسه :

در حالی که علائم اختلال دوقطبی بر عملکرد افراد در تمام سنین تأثیر می گذارد، برخی از علائم نسبتاً منحصر به فرد برای کودکان و نوجوانان وجود دارد. به گفته مؤسسه ملی سلامت روان (NIMH)، نوجوانان ممکن است دچار افت نمرات شوند، تیم های ورزشی یا فعالیت های دیگر را ترک کنند، از مدرسه محروم شوند یا به دلیل دعوا یا مصرف مواد مخدر دستگیر شوند، رفتارهای جنسی پرخطر داشته باشند، یا درباره مرگ صحبت کنند، حتی گرفتن جان خود.

اگر علائم هشداردهنده ای می بینید که ممکن است نشان دهنده دوقطبی بودن در کودکتان باشد، از مدرسه فرزندتان کمک بگیرید. با معلم یا مشاور راهنمایی فرزندتان صحبت کنید تا مشخص کنید آیا آنها در مدرسه رفتارهای مشابهی با آنچه شما در خانه می بینید مشاهده می کنند یا خیر.

8.تفاوت ها در بیماری های مشابه :

شیوع بالای اختلال دوقطبی در کودکان و نوجوانان با بیماری های روانپزشکی مانند اختلالات اضطرابی، اختلال نقص توجه و بیش فعالی، اختلال نافرمانی مقابله ای و اختلالات رفتاری همبودی دارند. این مسئله برای متخصصان سلامت روان که باید متوجه این همبودی اختلال دوقطبی با سایر اختلالات باشند و ان را به درستی تشخیص دهند بسیار چالش برانگیز است. برای مثال اختلال نقص توجه و بیش فعالی با اختلال بایپولار در کودکان نشانه های یکسانی دارند مثل تحریک پذیری، نوسانات خلقی و مشکلات خواب. در حالی که ADHD شایع تر است، دوقطبی معمولاً دارای دوره هایی از خلق و خوی “عادی”، افسردگی، شیدایی یا هیپومانیا است. تشخیص تفاوت بین این دو می تواند دشوار باشد، به خصوص در نوجوانانی که بدخلقی معمولی را تجربه می کنند. طبق مقاله ای از بخش روانپزشکی و علوم رفتاری دانشکده پزشکی مک گاورن، 40 تا 80 درصد کودکان مبتلا به اختلال دوقطبی دارای ADHD نیز هستند.

چرا تشخیص و درمان زود هنگام در اختلال بایپولار کودکان مهم است ؟

اختلال دوقطبی یک بیماری روانپزشکی مادام العمر است که می تواند بر زندگی و رفاه کودک تأثیر زیادی بگذارد. کودکان مبتلا به دوقطبی ممکن است با مسائل تحصیلی و اجتماعی، سوء مصرف مواد و حتی خودکشی مواجه شوند. به گفته انجمن روانشناسی آمریکا، تشخیص و درمان به موقع می تواند به پیشگیری یا کاهش این پیامدهای منفی کمک کند. برای اکثر موارد اختلال دوقطبی کودکان، درمان شامل ترکیبی از دارو درمانی و روان درمانی است. متخصصان بهداشت روان نیز می توانند به خانواده ها در مقابله با این تشخیص کمک کنند.